E-ลูกช่างบ่น

วันนั้น น้องหนูไปตลาดกับคุณแม่

ขึ้นชื่อว่าตลาด ทุกๆคนก็มีความเห็นว่ามีผู้คนไปมาเพื่อจับจ่ายไม่ใช่น้อย

คุณแม่ในชุดแม่บ้านจ่ายตลาด เสื้อยืดกางเกงขาสั้น กะ น้องหนู ในชุดสดใสวัยกระแดะ

เราสองคนซื้อของกันมามากมาย ที่พอจะเก็บเป็นเสบียงได้

ด้วยความที่ถือของจนแขนย้อยมาถึงพื้นแล้ว

เราก็หยุดอยู่ที่หน้าร้านส้มตำ อาหารที่พร้อมต้องใจโดยไม่ต้องพูดแค่สบตากันก็รู้ทันที่ว่า want

ปี้ ปี้  เอาเหมือนเดิมเน้อ  แม่พูดด้วยเสียงระดับชาวบ้าน

ในตอนนั้นมีคนรอคิวพอสมควร (ขนาดแม่ค้าขยันตำถึงสองครกยังไม่ทันต่อปากท้องของคนที่สั่ง ของเค้าดี)

ระหว่างที่รอการตำขึ้นตำลงของแม่ค้าบวกกับลีลาในขณะนั้น

ทันใดนั้นก็มีเรื่องไม่ทันคิดเกิดขึ้น

ฮัชเช่ย+ปู๊ดดดดดด  เสียงจามกะเสียงตดของแม่นั้นระเบิดออกจาจากกางเกงขาสั้น

ระหว่างนั้นเสียงครกกับสากได้หยุดการส่งเสียงชั่วคราว สายตาแม่ค้า คนที่รอคิว แล้วน้องหนู

มองไป่แม่ ซึ่งหูแดง แต่แม่ยังเนียน ทำเป็นเปิดกระเป๋าเงิน

บอกแม่ค้าว่า อุ้ยเงินไม่พอ ยกเลิกออเด้อเน้อ สุมาเต๊อะ

เราทั้งสองไม่มองตากันต่างก็ก้มหน้าก้มตาจ้ำเท้าบึ่งรถจักรยานยนต์ กลับบ้าน

งามหน้ามากเลยวันนั้น